Duivenmoord

Opdat jullie mij niet zouden vergeten en vooral ook op de hoogte blijven van wat ik hier allemaal uitspook: een nieuw blogbericht! (Laat het gejuich en applaus maar komen;)!) De nadruk ligt momenteel uiteraard op studeren, maar dat belette me niet om een tweetal weken geleden naar de cinema te wandelen. Als rechtgeaarde fan móest ik ‘Luna Nueva’ in de originele versie (‘New Moon’) gaan kijken. Enkelen vonden hem grappig, anderen zaten te kwijlen. Die avond hebben we ons ook nog fijn vermaakt in de Calle Betis. De dag erna zijn mijn flatgenote en ik naar de Sevillaanse ‘plaza’ (een overdekte markt met allerlei verse waren) gevespa’t. Een overzicht van de buit: merluza(vis), salmonete(visser), minigamba’s die je met oogjes en tentakels en al opeet, schelpen (ja, om te eten), en druiven. Voor herhaling vatbaar! Zondagavond hebben we dan met ons drieën een waar visfeestmaal gehouden. En ben ik ook nog eens inktvis in eigen inkt bij de tante van Miriam gaan eten, en heb ik Spaanse kaartspelletjes geleerd. Ha!

Vorige week hebben we een beroemdheid binnen onze branche ontmoet: Antonio Muñoz Molina was in Sevilla om z’n nieuwe boek voor te stellen. Hoewel ik niets van de man gelezen heb, besloot ik toch om een handtekening te gaan bedelen (beroemdheidverslaafdheid). En ik heb ze! Leuven, begin al maar te bieden;). Voor de rest: geleden onder de koude temperaturen (15 graden! Brrrr!), salsa-alike gewalst, presentaties voorbereid, hopeloos achter internet gezocht, de cervecería internacional bezocht (meer dan negentig procent van de kaart waren Belgische bieren! En daarnaast een Japans en een Indisch), gebierpongd, dulces de Navidad (kerstmissnoep) gegeten, kerststalmarkt bezocht. Dat was het. Met veel liefde en winterzon en genegenheid,

Lisi (zoals Miriam het schrijft;))

Oeps

Ik beken

Ik heb geshopt.

Het hangt er van af

Hallo jij daar achter je computerscherm! Welkom in dit spiksplinternieuwe blogbericht! Het zal gaan over teterías, oreotaart en chupitos. Om het evenwicht eten /cultuur te herstellen zal ik ook iets schrijven over TOM CRUISE en CAMERON DIAZ en COLIN FARRELL. Want Tom en Cameron komen deze week FILMOPNAMES maken in het CENTRUM van SEVILLA!!! Als we daar Colin bij optellen (die hier vorige week was, en die in real life gespot is door verschillende onafhankelijke Belgische bronnen) mogen we toch wel besluiten dat Sevilla het Hollywood van España is. Wat zeg ik, het filmsterwalhalla. Gisteren waren er al stuntopnames met motors die over auto’s sprongen en ontploffingen en machinegeweren en poppen die verdacht veel op La Diaz leken, maar over enkele dagen komt de echte ook. Want ze zitten nu nog in Boston. Zoiets. Afgezien van dit uiterst exciting nieuws was het een relatief kalm weekendje. We hebben gelezen en gewerkt en massaal veel films gekeken en pipas (zonnebloempitten) leren eten en omdat we het zondagavond zó kotsbeu waren om binnen sociaal geïsoleerd te zitten, zijn we naar de TexMex getrokken. En daarna naar een oriëntaals theehuis (=tetería) waar het zooooo fijn was. Ze hadden meer dan 30 soorten thee en waterpijp en je moest op kussentjes op de grond zitten en we vroegen oreotaart maar kregen gratis hemelse chupitos met caramelvodka. Mmmm. Gaan we terug, meissies? Pliessss? En om het decadentiegehalte nog een poquito te verhogen zijn we gisteren met de papa van Sanne Aziatisch gaan eten, wat ook zeker voor herhaling vatbaar is. En ohja, groot nieuws, de examenregeling is bekend. Mijn eerste examen op 25 januari, het tweede 26 januari, dan hebben we drie (drie! Drie! DRIE!) examens op 27 januari, eentje op 5 februari en het laatste de 12de februari. Errug grappig. You know you love me! XOXO

Appelmoes in ons hoofd

Abril. Superfancy R&B discotheek aan de andere kant van Sevilla, waar we dankzij Eveline keihard binnen mochten. Drie kwartier stappen is lang, maar de isoleercelbekleding en de videoclipschermen en de groene flashy lichtjes maakten veel goed. Evenals de veiligheidsagenten en de cola’tjes van 3 euro(licht sarcastische ondertoon). Twas me toch weer een aangenaam feestje.

Bibliotheek. Plaats waar mensen relatief makkelijk en snel boeken kunnen vinden en ontlenen. Dat geldt dan toch niet voor die in onze universiteit. We zochten op, gingen op zoek en vonden niets. Ook niet in de prachtig verstopte kast aan de andere kant van de zaal. Toen we hulp vroegen, bleken we in de foute bib te zijn. Twee boeken van onze lijst bevonden zich in de Biblioteca General, eentje in die van Filología en twee anderen ‘hier naar rechts, dan twee patio’s door, de derde patio met fontein naar links, de trap naast de lift nemen en daarnaast is een klein deurtje’. Het bleek inderdaad een bibliotheek te zijn. Ik voelde me Alice in Wonderland min het konijn. Toen we in de General aankwamen, mochten we niet zelf aan de boeken komen. Ik ga héél erg blij zijn als we ze allemaal hebben.

Caipirinha met churros. Absoluut niet aan te raden vóór een vrijdagavondje feesten. De caipirinha was met honingrum, de churros niet. Daarna gaan Sevillana dansen en ook nog in Boss binnengeraakt. Love joe Sarahtjeuh!

Duitsers. Alomtegenwoordig, net zoals Belgen, Italianen en Hollanders. Meer letters ga ik daar niet aan vuil maken.

Economisch verantwoord. Op woensdag krijg je in ‘Cien Montaditos’ broodjes voor één euro! Over besparen gesproken!

Fantastisch. Zo was de week met mijn allerliefste familieleedjes. Hopelijk hebben jullie er net zoveel van genoten als ik! Ik zie jullie in december! Lienie, al bijna een gelukkige verjaardag!

Granada. Prachtige stad, prachtig Alhambra. Ik ben nog met mezelf aan het uitvechten wat ik het mooist vind: het Alhambra of het Alcazar.

Mijn leven is een springuur.

Aaaargh. Soms hangt het Sevillaanse lessysteem ferm mijn voeten uit. Zoals wanneer je les hebt van tien tot elf, en de prof komt niet. Je wacht op het volgende uur les, van één tot twee, en na een twintigtal minuutjes wachten, komt er iemand aangehold om te vermelden dat ‘de prof vandaag niet komt’. Bon, je volgende les begint a las vier, dus je hebt net te weinig tijd om terug te keren naar je appartement. Na een tweetal uurtjes getracht te hebben iets nuttigs te doen, besluit je dan toch maar naar het lokaal te gaan en je neer te zetten. Om daar – na een kwartier- door te hebben dat de prof niet van plan is zijn leerlingen met een lesje Teoria de los Géneros Literarios te komen verblijden. Totaal gekraakt, met de moed der wanhoop, sleep je je dan naar je laatste twee uur les van zes tot acht. Stiekem durf je uiteraard hopen dat alle proffen op één of andere mysterieuze wijze van de aardbodem weggezogen zijn, vooral ook omdat de laatste prof – die altijd stipt op tijd begint- na tien minuten nog steeds niet komt opdagen. Jammer genoeg stormt hij vijf minuutjes later wél de aula binnen. Eén vraag: W.A.A.R.O.M???? Zo’n dag is uiteraard alleen vergeetbaar met McDonalds.

Twee dagen later valt hetzelfde voor: na een kwartier wachten is de prof nog steeds niet gearriveerd. Iedereen twijfelt, kijkt elkaar aan en uiteindelijk vertrekken enkele studenten. Wij zijn aan de deur van de aula, en nu mag u drie keer raden wie daar op zijn doodse gemakje aangewandeld komt. Inderdaad, de prof! Jammer voor diegenen die al vertrokken waren… Het wachten moest uiteraard gecompenseerd worden met M&M’s.

Wilt u nog meer? Goed dan, het concept van DE LIJST. Elke dag wordt er een lijst uitgehangen aan het eramsuloket, waarop elke dag meer namen verschijnen. Die studenten van wie de namen op DL staan, hebben geluk: zij kunnen immers hun ‘Carta de pago’ afhalen en zo – na nog een reeks andere eindeloze stappen- hun studentenkaart en internetlogin bekomen. De anderen moeten wachten. Ik ben een andere. Nu al vier weken. Telkens als ik vraag of het normaal is dat mijn naam nog niet op de lijst staat, hoewel ik samen met Sanne heb afgegeven, en hoewel Eveline later heeft afgegeven en toch al op DL staat, laten ze me drie mappen onverwerkte formulieren zien. De stress die dit oplevert is uiteraard alleen op te lossen met chocolade.

Ook very aangenaam: het concept ‘taak’ volgens de Sevillaanse proffen. Ooit, in een ver verleden, vermeldde onze prof van Literatura y Sociedad, dat we tegen 3 november toch wel al een achttal lijntjes geschreven moesten hebben, zodat hij kon controleren of we op de juiste weg zaten. Een kleine maand voor die datum, vermeldde hij terloops dat die we die drie pagina’s niet mochten vergeten te schrijven. Een week voor de taak binnen moest, vroegen enkele eramusmeisjes iets in verband met de taak, waarop hij antwoordde dat zes á zeven pagina’s wel moesten volstaan. Zoek de drie verschillen. Aaaaaargh. Eenmaal afgegeven legt hij ons uit dat we dinsdag naar zijn bureau kunnen komen om de taak te bespreken. Dinsdag op zijn bureau vraagt hij ons om onze taak uit de stapel te halen en begint hij ze rustig te lezen. VOOR DE EERSTE KEER. Uiteraard werd dit euvel uitstekend verholpen door roomijs.

Volgens mij is het Sevillaanse systeem niet goed voor mijn lijn.

Hannelore!!!

Via deze weg wil ik mijn zieke nichtje toch wel heel veel Sevillaanse beterschapswensjes sturen. En een plaat aanvragen. Sick, sick, sick van Queens of the Stone Age alsjeblieft!

Wow.

Het was me weer een weekendje wel. Volgens mij heb ik minstens de helft ervan doorgebracht op een bus, doch ik zal beginnen bij het begin: vrijdagavond. Officieel erasmusfeestje met alles erop en eraan. We kregen eten (pistoletjes met tortilla en vleesje) en dronken de hele avond op andermans kosten. Het was walgelijk bier, maar het feit dat het hele gebeuren plaatsvond in Isla Mágica, hét pretpark van Sevilla, maakte alles een tikje draaglijker. Jammer wel dat we om kwart na één onverbiddelijk de deur uit werden gezwierd. Eerste kennismaking met zwijgzame Sevillaanse taxichauffeur. Om zes uur me uit mijn bed en op de bus naar Madrid gehesen samen met flatgenootje Lol(it)a. De busfeer was geweldig: Spaans everywhere en er werden Sevillanas gezongen. Om elf uur ontbeten in een bar, met allerlei vettigheden, zoals het hoort in Spanje. Finding Nemo in het Spaans gezien. Dat was een…euhm…aparte ervaring. Madrid was nog steeds zoals ik het me herinnerde: machtig. Kennisgemaakt met de grootste McDonalds ter wereld (bij wijze van spreken dan), koffiebar met brownies en muffins en sachertorte en chocoladekoekjes incluided. Om vijf uur meegemanifesteerd tegen de nieuwe Spaanse abortuswet, en de sfeer was wederom geniaal. Iedereen blij en hevig en gaan en zingen en dansen en de zussen van Lola zijn (te) gek. Rond negen terug de bus opgekropen, en om twaalf drie kwartier gepauzeerd waar iedereen wederom vettigheden bestelde. Hoe houden ze het toch uit, die arme Spaanse maagjes. Rond half vijf lagen we veilig en wel in het bedje, om tegen negen er weer uit te huppelen, deze keer op weg naar het busstation. Eveline was jarig, en uiteraard hoorde daar een dagje strand bij. We kozen voor Matalascañas (Vrije vertaling: “dood de blikjes!”).  Aangezien de rechtstreekse bus vol was, moesten we ééntje via Almonte nemen. Alwaar we een uur op de volgende moesten wachten. Tegen twee uur waren we op het strand, waar we gezwommen en cake met kaarsjes gegeten (de cake, niet de kaarsjes) en rotsgeklommen hebben. Tegen zes uur terug naar het busstation getrokken, om te vernemen dat de bus naar Sevilla toch wel weer vol zat, waarna vier van ons een taxi namen om de bus van Almonte-Sevilla te halen. Om dan in Almonte te vernemen dat die op de bus van Matalascañas-Almonte wacht. Na drie kwartier wachten besloot de chauffeur dan toch maar op zoek te gaan naar de verloren gewaande bus, waardoor we jammer genoeg de helft van de taxirit in omgekeerde richting aflegden. Enfin, het kwam erop neer dat we drie uur in de bus zaten in plaats van één. Spanje. Puh.

De tortilla heeft het gedaan!

Via één van onze talrijke Spaanse connecties werden we gisteren binnengesmokkeld in een bar waar een Sevillana-bandje (Klik!) optrad. Blijkbaar kan elke rechtgeaarde Sevillaan van jongsaf aan Sevillana dansen, want in enkele luttele seconden stond de dansvloer vol met flamenco-alike dansende koppels. Het was een unieke ervaring, en we besloten maar al te graag dat we het moesten leren. Lolita wil alvast lesgeven. Ik ben alvast benieuwd naar mijn danscapaciteiten.  Aangezien heel Spanje morgen vrijaf heeft (wij ook geen les! Jochei!), was vanavond zoveel als een zaterdagavond in België, dus met Lola een tinto de verano (Klik!) gaan drinken op de Alameda de Hercúles. Tijdens de wandeling ernaartoe passeerden we een indrukwekkende processie met  vaandels, kruisen, fanfares en een Mariabeeld met voeten onder. Het is te zeggen, het Mariabeeld stond op een soort van tableau waaronder mannen zaten die het droegen. Ze zagen niets, dus het was best wel spectaculair om te zien hoe het beeld van de ene kant van de straat naar de andere kant wankelde, en uiteindelijk toch in de juiste richting bewoog. Blijkbaar houden ze bij elk feest een processie in Sevilla. Met andere woorden: ik moet hier zijn in de Semana Santa! Daarna ook nog een groep entertainers uit Cádiz zien optreden, best wel amusant. En iets chipsachtigs gegeten toen we naar huis wandelden. En toen was de dag gedaan en begon de volgende…

Kipfilo!

Ik weet bijna niet waar te beginnen. Of ja, toch wel:

1. Yves Rocher. Check.
2. The Body Shop. Check.
3. Sevillaans Posterwinkeltje. Check.
4. Winkel waar ze én Gstar én Fornarina én Diesel én Armani én MissSixty én Desigual én SalsaJeans hebben. Check.
5. Nog schoenwinkels. Bruidsschoenwinkels. Guess-schoenwinkels. Satijnen- schoenwinkels. Schoenwinkels waar studenten vier euro korting krijgen. Check.
6. Springfield. Check.
7. Videotheek. Check.
8. Lidl (jammer genoeg smoothieloos) en Aldi. Check.
9. Een chinees winkeltje vlakbij waar ze echt álles hebben. Van plastic nepbloemen tot fruitpersen. Check.
10. OpenCor die van zes (am) tot twee (am) open is. Check.
11. Radiozender die iets anders uitzendt dan Spaans gezwijmel. Nog niet check.

De lessen zijn erg gevarieerd. Vooral qua temperatuur dan, het ene uur zit je namelijk in een aula waar het makkelijk min 5 graden is, en even daarna bevindt je je in een lokaaltje waar het ongeveer 25 graden is omdat de prof de airco overbodige luxe vindt. Verbazingwekkend gewoon dat niemand nog geen longontsteking heeft opgelopen. Le(e)sboeken en cursussen vinden verloopt ook nog een beetje moeizaam. Eén van onze proffen heeft een obsessie met buitenaardse wezens, een andere met roze polo’tjes en nog een andere heeft een ringbaard. Gelukkig kunnen ze het goed uitleggen. De erasmusfeestjes blijven fun, Inglourious Bastards spelen ze alleen om acht uur en ik heb gisteren een Chinese naakthond met een roze staart gezien. Wat is dit toch een vreemd land!

Zondagavond

Vandaag heb ik een chirimoya (Klik!) gegeten. En een fijn dagje op het strand van Cádiz doorgebracht. Ja, u leest het goed, onze tweede poging tot nietsdoen op la playa is geslaagd! Om elf uur hadden we een bus, om één uur kwamen we aan en vlijden we ons neer op het maagdelijk witte zandstrand. Waarna we in de azuurblauwe Atlantische oceaan plonsden. Over clichés gesproken. De hele trip leek verdacht veel op vakantie, des te meer omdat de temperaturen moeiteloos de 30 graden overschreden. ‘We’ waren zoveel als zes Belgische meisjes, twee Belgische jongetjes en een Italiaanse. Na een beetje zeewiergooien, zonnebaden en omtert-langst-op-de-golf-zwemmen (sommige golven waren hoger dan twee meter!) zijn we een hapje gaan eten. Voor we door hadden dat we de stad zelf nog niet hadden bezocht, moesten we onze bus zien te halen. ’s Avonds kennisgemaakt met de Spaanse voetbalvurigheid. Mijn twee vrouwelijke flatgenoten zaten wildenthousiast naar de radio te luisteren, en telkens er een goal werd gemaakt weerklonk er vanuit het café beneden een soort van losbarsting van dierlijke oerkreten. Whatever. Ik heb toch lekker veel Spaans geoefend met Miriam en Lolita. Kortom, een heerlijk dagje achter de rug!

Nederige groeten van uw beetje-roodverbrande zuster/vriendinnetje/nichtje/kleinkind/kotgenoot/dochter/… (zelf in te  vullen).